Mijn eerste baan

Ik was vijftien toen ik bij de fabriek begon. Textiel. Mijn moeder had het geregeld via een buurvrouw, want zo ging dat toen: je zocht niet, het werd voor je gevonden.

De eerste dag ben ik om half zes opgestaan. Het was nog donker en ik moest een half uur lopen. Binnen was het zo lawaaiig dat je moest schreeuwen om iets te zeggen, en na een week hoorde ik het thuis nog na.

Ik verdiende negentien gulden in de week. Dat zakje gaf ik thuis af, ongeopend, en ik kreeg er twee gulden van terug. Dat was normaal. Ik heb daar nooit iets van gevonden, want iedereen deed dat.

Van dat geld heb ik na een paar maanden een spiegeltje gekocht. Een klein rond spiegeltje met een randje eromheen, van de markt. Het eerste dat echt van mij was.

Ik heb het nog. Het staat in de badkamer.

Wat ik me van die tijd vooral herinner zijn de vrouwen. Er werkten daar vrouwen van veertig, vijftig, die daar al twintig jaar stonden, en die zorgden voor je. Als je iets verkeerd deed hoorde de baas het niet. Dat is nooit meer zo geweest, later.